درخت زردآلو به بلندى 6 - 4 متر با تاج كروى است . پوست تنه آن در جوانى ظريف به رنگ سبز مايل به قهوه‌اى پس از آن در سنين پيرى و در درختان كمى به رنگ مايل به قرمز در آمده و تركهاى محسوسى مىخورد . ميوه آن در گونه‌هاى وحشى كوچك است در انواع پرورش يافته نسبتا درشت خوش طعم ، شيرين ، كروى شكل كمى تخم مرغى و گوشت آن را به رنگ زرد روشن و در داخل آن هسته‌اى قرار دارد كه داراى پوست سخت خشبى ولى بر خلاف هلو صاف است و معمولًا در اغلب ارقام به گوشت نمىچسبد . تركيبات شيميايى : از نظر تركيبات شيميايى در مغز هسته زردآلو وجود روغن چرب و روغن اترى با اتريال اويل و چند آنزيم و آميگدالين گزارش شده است و در ميوه زردآلو ليكوپن و آلفا - كاروتن و ويتامين A يافت مىشود . در هر يكصد گرم گوشت شيرين زردآلو مواد زير وجود دارد . آب 85 گرم ، هيدراتهاى كربن 12 گرم ، پروتئين 1 گرم ، خاكستر 7 / 0 گرم ، كلسيم 17 ميلىگرم ، فسفر 23 ميلىگرم ، آهن 5 / 0 ميلىگرم ، سديم 1 گرم ميلىگرم ، پتاسيم 281 ميلىگرم ، ويتامين A 2700 واحد بين‌المللى ، ويتامين C 100 ميلىگرم ، تيامين 3 % ميلىگرم ، رايبوفلاوين 4 % ميلىگرم ، نياسين 6 / 0 ميلىگرم و مقدار زيادى منيزيم . خواص - كاربرد : كاربرد زردآلو در مناطق خاور دور ، طبق آنچه كه در مدارك علمى طب سنتى منتشره در مغرب زمين آمده است : در كره از مغز هسته آن به‌عنوان داروى سينه و معالجه خشكى حلق و گلو استفاده مىشود و براى بيماريهاى ورم حنجره ( لارنژيت ) و بيماريهاى ريه و آبسه‌ها به كار مىرود . زردآلو از نظر طبيعت طبق نظر حكماى طب سنتى سرد وتر است و شيرين آن كمى گرم مىباشد . از نظر خواص آن ، باز كننده گرفتگىهاى مجارى عروق و نرم كننده سفتىها مىباشد . « 1 »

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 2 ، ص 133 .